26. nov., 2020

Alor es verai ! e Uno pensado pèr Santo Vitòri pèr Enrieto

Alor es verai !

Tóuti li jour duerbe ma fenèstro e te vese fidèlo au rendès-vous.

Siés aqui, touto galanto dins ta robo de velout. Mai vuei, quaucarèn te chagrino : as mes toun mantèu blu delava dins un cèu senegrous e blanc ensali. As pas de relèu ni-mai d’oumbro. Mai ges de crento ma bello, te fau d’escuso ! Pèr iéu, siés e saras toujour la mai poulido.

Aièr, lou vènt avié boufa forço fort e, tu, lusissiés dins un cèu meravihous. Ères vestido de blu-marino, touto aureoulado d’or emé de mousselino dins aqueste bèu decor. E risiés, risiés ! Hou ! Hou ! Hou ! …

Alor es verai ! Tóuti li jour, tu, changes de caro e quouro se mor d’amour pèr tu, tu, soubres bèn sajo. Es alor qu’avèn de se mesfisa de ti pouncho, de ti roucas e de ta bèuta. Nous pipes e pamens quàuqui fes nous prènes dins ti bras sènso lacha ’quéli que t’an trop amado.

E memé se lis àutri n’en soun jalous, iéu t’amarai, e se n’en soun jalous, iéu t’amarai que mai pèr toujour. “

Es la reviraduro d’uno cansoun escricho, souto moun tibanèu, uno niue mounte campavo à Santo Vitòri lou 17 de juliet de 1983.

Avié plóugu touto la niue emé un vènt qu’avié boufa proun fort. E à moun revèi n’ère que mai urouso “.

Enrieto

 

Uno pensado pèr Santo Vitòri

 

Noun ! bessai que te reveirai plus, bessai que caminarai plus sus ti draioun aclapa. Mai vole garda l’image d’un souveni inóublidable, d’aquéli journado passado, mounte fasiéu toun escalado.

D’acò me voudriéu soulamen souveni e me revèire d’aquest tèms d’aqui. Tis esboudèu que despièi de milenàri davalon e redavalon, jamai las, mau-grat lou tèms e li guerro, soun toujour aqui. Tambèn à cade pas que ié fasèn, li pèiro roulon souto nòsti pèd.

Quau pòu s’imagina qu’acò un jour sara fini ? Mai noun ! Ti pèiro roularan, roularan e roularan toujour…

Enrieto