26. nov., 2020

La Garamaudo pèr Mirèio C _

Quouro erias pichot, avès ausi parla de la legèndo de la Garamaudo ?
Sabès : èro quaucun vo quaucarèn que fasié pòu i drole.
Lou TDF douno tres esplico de la Garamaudo :
- Es un Èstre imaginàri que fasié pòu is enfant,
- Es uno bèsti negro,
- Es uno fremo mau vestido vo esfraiouso.
Vaqui un estra dóu conte de la Garamaudo escri pèr Jano de Blacas de la Pampeto dins lou libre « Li conte dóu Matagot ». Aquest’escrivano, Majouralo dóu Felibrige, restavo à Brignolo.
« Un papet vèi miejo-dougeno de galapian, clina sus lou releisset dóu pous :
- De que alucas aqui dintre ?
- Papet, nous es esta di que lou trefouns dóu pous es lou recàti de la Garamaudo. Sian vengu la cerniha emé nòsti lòngui gafo et l’ensuca de bon que voulèn pas que nous pertire dintre e nous devourisse coume lou fan li manjo-crestian.
- Pichoun, anas plan. La Garamaudo mourejèsse, vous n’en pentirias.
Zóu, retournas au vostre, que la bestiasso vous vai courseja segur.

Li nistoun s’esparpaion ……………
Papet chifro, tanca sus lou releisset dóu pous . Se tèn à l’espèro de la bèsti finocho que gibo e ié viro l’esquino au fin founs dóu pous.
Sourtira, sourtira pas la Garamaudo ? Lou Papet retrobo soun amo enfantoulido.
Que n’a couneigu de Garamaudo !
Aquelo qu’ausiguè frusteja li tourno-vènt …………l’autro que s’escoundeguè souto soun lié e trepejè de-longo pèr sòu……….. e d’àutris encaro !

Que bate-cor ? Tout acò perqué lou Papet, drouloun, escoutè pas si gènt e s’ananè dóu caire dóu pous en bousco dóu secrèt de l’abouminablo Garamaudo que lou fasié deliciousamen estrementi.
E aro ? Papet s’apouncho l’esquino contro li pèiro safrouso dóu pous.
Hoi, tout d’uno, une bèsti s’arpiouno à soun courset, lou gangasso. Es destimbourla. Mando sa man darrié l’esquino pèr arrapa l’estrange animau. Rèn de rèn………
Brassejo l‘èr. Sèmpre rèn. Se reviro.
Soulet un rebat rougen coucoulucho lou pous. Papet se clino coume faguèron li nistoun, e aluco au fin founs de l’aigo, uno luno sourno que parpelejo, endevenènço de soun imaginacioun et de soun pantai »…………………..

Emé lou tèms, aquest’ istòri es esta tremudado e countado is enfant.

A Gardano mai tambèn à Rousset, li gènt ié disien :
« mèfi, se fau pas clina sus lou releisset dóu pous, senoun la Garamaudo, emé si long bras, vous aganto e vous va devoura ».
De segur, li drole se clinavon sus lóu pous e d’ùni an bèn cresegu vèire la Garamaudo mant un cop.
A Marsiho, la Garamaudo èro miejo serp, miejo coulobre e fasié 20 mètre de long. Se disié is enfant qu’èro nisado dins lou canau de Marsiho pèr lis entrepacha d’ana se bagna vo meme de i’ ana proche.
Pèr lou carnavau de Pelissano, la Garamaudo es un moustre esfraious que s’escound dins la Touloubre. Aquest moustre mié- aquati, miéterrenau, ramento la Tarasco vo d’àutri bèsti fantastico. Li pichoun cridon, canton, picon lou sòu pèr esviha la naturo à la primo que
pounchejo e cassa li marrits esperit.

La Garamaudo èro tambèn l’escai-noum d’uno fremo vièio, laido e mau engimbrado que semblavo uno masco.
D’ùni disien « l’estrassaire » à un ome que prenié li marrits enfant e li metié dins un saquet sus l’esquino :
Ai trouba lou temouniage seguissènt :
« Un ome passavo en cridant : estrasso, pèu de counié…………..rabaiavo li pèu de couniéu que li gènt espeiavon à l’oustau, li vièi vèsti…………… Quouro passavo, li drole s’escoundien lèu- lèu souto la taulo e disien : siéu brave, iéu, es pas verai mama !!!!
Se dis tambèn : « me fas vergougno, sembles un’estrassaire ! ».
La Garamaudo, es bèn un Èstre imaginàri que vivié dins l’aigo : l’aigo d’un pous, d’un canau, d’un flume e belèu bèn d’àutri…..
Un conte de nosto Prouvènco qu’a fa pantaia li pichoun e li grand.


Mirèio C  (janvié 2020)